Even knipperen met de ogen en mijn kleine lieve meisje is 18 jaar geworden. 18 jaar, het lijkt als één seconde. Een tevreden kale baby, die best wel eens huilde is omgetoverd tot een mooie slanke dame met lang blond haar. Een vrouw die stevig in haar schoenen staat, waar niet mee te spotten valt, recht door zee en komt na wat ze beloofd heeft. Mijn dochter met één grote passie: Paarden, paarden en nog eens paarden. Van mij heeft ze dit niet. Tot een aantal jaren geleden liep ik met een grote boog om deze dieren heen. Nu, door deze slanke schone durf ik dichterbij te komen. Ja, zelfs aanhalen en ermee knuffelen.
Zo zie je maar, soms kun je nog wat leren van je kinderen. Mijn angst was dus ongegrond.
Op dit moment is ze bezig met het tweede jaar ’paardenhouderij’, een 4-jarige opleiding.
Bij zo’n opleiding horen ook stages. Vorig jaar heeft ze een aantal maanden bij een manage gewerkt. Veel geleerd en erg genoten. Op dit moment volgt ze daar paardrijlessen. Een andere avond in de week assisteert ze bij de rijlessen voor beginners.
Afgelopen week heeft ze haar tweede stage afgerond bij een stalhouderij. Zij beschikken over een uitgebreide collectie authentieke historische rijtuigen. Voor deze rijtuigen lopen statige Friese paarden. Tijdens haar stage heeft ze deze paarden verzorgd. Klaar gemaakt wanneer er een rijtuig verhuurd was voor een festiviteit. Regelmatig meegereden op de bok in traditionele kleding die past bij het bewuste rijtuig. Zelfs in de Telegraaf gestaan op een foto gemaakt tijdens een koetsentocht voor ambassadeurs in Amsterdam.
Een aantal weken terug vroeg ze aan mij of het niet raar zou zijn te vragen of ze na haar stage daar mocht komen werken in het weekend en tijdens vakanties. Gewoon doen was mijn advies. Later die week kwam ze glunderend thuis. Ze waren daar erg positief, sterker nog, ze hadden zelf hier ook al over nagedacht en de leiding van de stalhouderij had dit ook al aan haar willen voorstellen. Een dag daarna kwam ze met tranen in haar ogen binnen. ‘Mam, je raadt het nooit, ik mag de opleiding doorlopen voor het mendiploma. De stalhouderij betaalt alles!’ Ik was er stil van en dat ben ik niet zo gauw. Een mendiploma is verplicht wanneer je met een rijtuig de openbare weg op gaat.
Wanneer ze haar diploma gehaald heeft mag ze zelf als koetsier op de bok bij bruiloften en andere partijen.
Haar schoolopleiding duurt nog ruim 2,5 jaar. Wanneer ze deze positief doorlopen heeft moest ze nog maar eens komen praten bij de stalhouderij.
Tja, mijn kleine meisje is nu groot. Met pijn in mijn hart moet ik toegeven dat de tijd gewoon te snel gaat. Natuurlijk geniet ik nu ook van dochterlief. Ik ben erg trots op haar. Maar soms, denk ik even aan dat kleine meisje die mijn hand stevig vast hield en soms even omhoog keek naar mij met een glimlach rond haar mond. Nu kijk ik regelmatig omhoog naar haar en zie haar vol zelfvertrouwen de wereld in gaan. Zij komt er wel, ik weet het zeker en ik……. kijk vanaf de zijlijn mee en hoef haar bijna nooit meer te sturen. Eens komt het moment dat ze voor de deur staat met een rijtuig. Mooie Friese paarden ervoor. Stralende lach en met beide benen op de grond: ‘Mam, ga je mee? Even een rondje van de zaak’.
